 |
 |
 |
|
|
|
Tot onze verrassing zijn we eens niet vroeg wakker maar loopt het tegen negen uur aan als we uit onze coma ontwaken. Dit hotel heeft ook een onsen, dus Marcel gaat daar heen in plaats van douchen op de kamer. Dus dat is huispak aan, handdoek pakken en naar beneden. Wil draait zich om nog een slaapje extra te doen. Ook dit keer zijn het voornamelijk Japanners die op dit uur gebruik van de onsen maken, en ook nu weer wordt er niet gesproken en is iedereen met zijn eigen ding bezig. Deze onsen heeft ook een koud dompelbad, dus na flink opgestookt te zijn in het hete bad kun je daar in afkoelen. Geweldige manier om de dag te beginnen! Als Marcel terugkomt staat Wil te douchen. Dat extra slaapje is dus niet gelukt.
We hebben voor vandaag een paar punten die we willen doen en voor de rest alleen wat vage plannen, dus eerst maar eens naar de tourist office om dagkaarten voor metro en bus te kopen. We willen in ieder geval Nanzenji tempel bekijken en vervolgens het 'Path of Philosophy' bewandelen naar het Silver Pavilion, Ginkakuji Temple. Dat moet dan bus zijn ... lijn 5 van busperron A1 of lijn 17 van busperron A2. Bij A1 staat al een rij en de bus komt er net aan dus we stappen in. De rit blijkt een echte city-tour te zijn want pas een uur later komen we op onze bestemmingshalte aan.
We lopen in de richting van waar we de tempel verwachten. Bij een kruispunt lopen we over een brug en zien daar een heel breed spoor. Wat is dat? Dat gaan we onderzoeken.
Het blijkt een spoor te zijn waarmee men boten naar het hoger gelegen meer kan vervoeren. Inmiddels niet meer in gebruik, maar erg interessant om te zien.
We lopen langs het spoor terug en slaan de weg naar de Konchiin tempel in.
We lopen door de poort naar de eigenlijke tempel.
De houten pilaren staan op stenen fundamenten om te voorkomen dat het vocht
uit de grond optrekt.
Buiten staat het bekende wierookvat.
Op elke hoek van de tempel hangt aan de dakrand een bel.
De Nanzenji tempel en de tempels er omheen zijn erg mooi. We zien aan de zijkant van het tempelcomplex een aquaduct. Hee, wat zou dat zijn.
Boven gekomen blijkt het aquaduct nog volledig in gebruik te zijn. Nu wordt onze nieuwsgierigheid pas echt gewekt.
We besluiten eerst nog de Saisho-in tempel te bezoeken en daarna het kanaal stroomopwaards te volgen om te kijken waar we uitkomen. We lopen om de tempel heen naar de zij-ingang.
Ook hier is een mogelijkheid om je ritueel te reinigen, en hangen er wens-papiertjes.
Schoenen uit voordat je een kijkje naar binnen mag nemen.
We lopen via de hoofdingang weer naar het aquaduct.
We lopen langs het aquaduct en volgen daarna het kanaal stroomopwaards.
Uiteindelijk komen we aan een heus waterkrachtstation om electriciteit op te
wekken. Er staat ook een standbeeld van Dr. Sakuro Tanabe, een Japanse civil
engineer.
Waar we op staan blijkt het eerste Hydroelectrische centrale te zijn van Japan.
Heel erg gaaf om te zien.
Het standbeeld van Dr. Sakuro Tanabe
We komen uit bij de bovenzijde van de botenlift die we eerder gezien hebben.
Nu begrijpen we ook waarom die scheepslift op rails is aangelegd. Anders konden de boten nooit van Kyoto naar het veel hoger gelegen Lake Biwa Canal en terug komen.
Op weg naar beneden komen we langs 'Nejirimanpo', oftewel de twisted tunnel.
Dit is een voetgangers-tunnel onder het trace van de boot-lift door.
De stenen in de tunnel zijn zo gemetseld omdat ze op deze manier beter bestand
zijn tegen de grote druk van de zware wagens van de boot-lift.
Aangezien we dankzij onze detour langs de waterkrachtcentrale niet de wandeling over het Filosofenpad vanaf de tempel gaan starten zullen we ons een weg door een woonwijk/villawijk moeten gaan zoeken. Uiteindelijk komen we op de juiste weg. Inmiddels is het ruim lunchtijd geweest dus voordat wij verder gaan zoeken we een uitspanning waar we wat kunnen eten. Tegenover de Eikan-do (Zenrin-ji) Tempel vinden we een piepklein restaurantje wat ons wel aanstaat.
We nemen een gember-limoendrank bij het eten. Maar eens proeven hoe dat smaakt.
We hebben werkelijk voortreffelijk gegeten, en de gember-limoen drank was heerlijk.
Na deze lunch vervolgen we onze weg, en komen bij het begin van wat nu de The
Phylosopher's Path heet.
Het gedeelte van het pad tussen de Konchiin tempel en hier is in de loop van
de jaren volgebouwd, maar vanaf hier tot aan de Ginkakuji Temple (Silver Pavillion)
is het pad toegankelijk gebleven.
In 1968 heeft het bestuur van Kyoto met hulp van de enthousiaste mensen uit
de buurt het pad omgevormd tot een mooie wandelweg.
We vervolgen onze weg over het Filosofenpad. Het valt op dat er op dit gedeelte veel meer wandelaars zijn. Langs het pad staan diverse tempels.
Je ziet op diverse plaatsen mandjes met waterflessen en handdoeken staan. Heeft iemand hier afval achtergelaten? Nee. Dit is voor de zwervers zodat ze zich niet hoeven te verlagen door aan de deur om water te vragen.
Het pad loopt tussen de woonwijken door en wordt uiteraard ook door de lokale mensen gebruikt. Dit meisje liep het hele stuk van de school tot bijna aan het einde van het filosofenpad. (2 km)
Uiteindelijk komen we bij de afslag die we moeten nemen naar de Ginkakuji Temple (Silver Pavillion)
Wat onmiddellijk opvalt is de enorme hoeveelheid winkeltjes in deze straat. Je krijgt onmiddellijk het idee van een typisch geval van tourist-trap.
We komen aan bij de tempel en betalen 500 Yen entree. Eenmaal binnen zien we prachtig aangeharkte rotstuinen en een aantal moderne tempel-gebouwen.
Je kan hier een rondleiding krijgen door het tempelgebouw voor 2000 Yen per persoon. Dat doen we dus niet.
De tuinen zijn absoluut prachtig aangelegd, maar voor de rest zijn er alleen moderne gebouwen. Waar is dat 500 jaar oude 'zilveren' paviljoen nu?
Je wordt door de tuinen naar een wandelroute de berghelling op geleidt.
Hee, hier groeit muntjes-mos!
We worden hoger en hoger langs de berghelling geleidt tot een uitzichtspunt over het tempelcomplex. Erg mooi uitzicht ja.
We gaan weer naar beneden en worden langs het bamboe-bos naar de uitgang geleidt.
En waarempel. Iedereen sjouwt er langs zonder op of om te kijken, maar vlak voor de uitgang naast de souvernir-shop staat het bewuste paviljoen(tje).
Wat een aanfluiting! Het paviljoen is best wel een mooi gebouw, echt waar, maar de poeha die ze er omheen gebouwd hebben is letterlijk om de argeloze toerist een rad voor de ogen te draaien. Inderdaad, je reinste tourist-trap!
Affijn, we hebben het gezien, en we gaan NU naar buiten.
We wandelen het resterende gedeelte van het 'Path of Philosophy' en gaan dan naar de bushalte om terug te gaan naar Kyoto station, lijn 5 of lijn 17.
Er komt een bus aan van lijn 17, en we stappen in. Het is inmiddels het begin
van de spits, dus het is flink druk in de bus. We bereiden ons voor op een uurtje
staan.
Gelukkig veroverd Wil al snel een zitplaats, en Marcel maakt het zich gemakkelijk
tegen een van de voorste wielkasten in de bus.
We zijn ergens halverwege de rit als een jongedame de bus in stapt die duidelijk een toerist is. Europees uiterlijk en een rugzak op. Ze baant zich met lichte paniek in de ogen een weg naar voren om bij de chauffeur een kaartje te kopen. Marcel verteld haar dat ze pas bij het uitstappen hoeft te betalen en wijst naar het beeldscherm dat de rit 600 Yen kost. Ze zegt dat ze alleen een biljet van 5000 yen heeft, en dat ze gepast moet betalen. Een vriendelijk Japanse jongedame kan wel wisselen in briefjes van 1000 Yen, en dat ze met deze 100 Yen een Suica pas kan kopen om de busrit te betalen. Als er ook nog op de routekaart wordt gewezen op welke halte ze kan uitstappen kalmeert ze wat. Marcel vraagt haar waar ze vandaan komt, en dat blijkt België te zijn. Ze krijgt uitleg hoe het Japanse OV-systeem werkt en gelukkig kan ze zich dan wat ontspannen. Dat was ook wel nodig want in eerste instantie straalde de paniek er van af.
Ondertussen zijn er een drietal weterse meiden ingestapt met grote koffers, terwijl nadrukkelijk gevraagd wordt om geen grote spullen in de bus mee te nemen. En dan vooral niet in de spits! Ze gebruiken zonder pardon hun koffers als stormram om zich een weg naar voren te banen. Wat een stel verwaande trutten! Marcel geeft geen duimbreed toe en wordt getrakteerd op een hooghartige blik.
We komen aan op Kyoto station, eindpunt van deze buslijn. De drie meiden beginnen weer de duwen en te dringen met hun koffers, maar nu worden ze door een oudere Japanse dame dusdanig op hun nummer gezet, dat er niets anders opzit dan geduldig te wachten totdat de anderen uitgestapt zijn. (Haha!)
We lopen naar het hotel om op de kamer de rugtas af te leggen en de schoenen uit te doen. Op kleppers gaan we naar de shopping centre onder het JR station om te dineren.
Ook hier in Kyoto zien we een typisch japans verschijnsel: De restaurants hebben een hele etalage met voorbeelden van de maaltijden die je hier kan eten.
Het ziet er allemaal heel smakelijk uit, maar alles is van plastic. Je zou zo een slok van het bier nemen, maar bier waar je een muntje op kan leggen smaakt vast niet zo goed.
We kiezen een van de restaurantjes uit en bestellen de maaltijd. Erg lekker.
Tijdens het eten merken we dat we vlak onder de sporen van het JR station zitten,
want elke paar minuten dreunt een Shinkansen-trein door het wissel boven onze
hoofden. De kopjes en bakjes op tafel rinkelen er van, en je kan even geen conversatie
voeren.
Tijdens het dineren valt het Marcel op dat vlakbij Kyoto Station de 'Aeon'
shopping mall is. Ergens staat hem bij dat er boven in Kyoto station een modeltreinen
winkel is van Kato, en dat in de 'Aeon' een tweede modeltrein winkel is. Die
moet natuurlijk even bekeken worden.
Wil heeft hier totaal geen zin in, aangezien we op het moment maar één
toegangskaartje van het hotel bij ons hebben wordt Wil eerst naar het hotel
gebracht. Daarna gaat Marcel naar de shopping mall. Best nog wel een wandeling!
De ingang van de mall wordt gekenmerkt door een drietal lange roltrappen naar respectievelijk 2e, 3e en 4e etage. (1e is in Japan de begane grond).
De vierde etage staat in het teken van games, speelhallen etcetera. Het is een ongelooflijke kakefonie van herrie op deze etage.
In een hoekje weggestopt is daar de Modelspoorwinkel Popondetta. Allemaal spoor N natuurlijk, maar er waren nog wel een aantal tweedehands H0 modellen. Dat bleken tientallen jaren oude H0 Kato modellen te zijn, waar nog een stevige prijs voor gevraagd werd. Haha nou nee dank u.
Voor de klanten die zelf geen ruimte hebben voor een eigen baan is in het zaakje
ook nog een modelbaan opgesteld waar de klanten hun treinen kunnen laten rijden.
Op de wandposters staat dat je voor 600 yen (vier euro) per 20 minuten met een
trein van je keuze op de baan kan rijden. Slim bedacht om dit in de zaak op
te nemen.
Na alles bekeken te hebben werd de man van de modeltrein shop vriendelijk bedankt voor de tijd dan terug naar het hotel. De gedachten waren bij de man van de shop die de hele dag in de enorme herrie van de games-zaken en de speelhal zijn werk moest doen. Wat een leven ...
Terug op de hotelkamer nemen we nog een wijntje en gaan dan te bedde.
|
|
|